Szanowny Panie Ministrze! Istnieje uzasadnione przekonanie, że dyplomacja polska niedostatecznie broniła po 1989 r.
Szanowny Panie Ministrze! Istnieje uzasadnione przekonanie, że dyplomacja polska niedostatecznie broniła po 1989 r. interesów Polski związanych z legalnością przymusowych wysiedleń ludności niemieckiej w latach 1945-1947 z naszego kraju do Niemiec oraz legalności konfiskaty niemieckich nieruchomości dokonanej przez konstytucyjne władze Rzeczypospolitej Polskiej na ziemiach odzyskanych. Niedostatecznie były bronione po 1989 r. legalne interesy polskie związane z ustanowieniem na tym obszarze polskiego porządku prawnego w dziedzinie własności nieruchomości. Zamknięcie na ziemiach odzyskanych niemieckich ksiąg wieczystych i utworzenie polskiego systemu wieczystoksięgowego ma także znacznie symboliczne, które nie jest należycie doceniane przez polską politykę zagraniczną. Przede wszystkim został zaniedbany przez pana poprzedników w MSZ RP obowiązek wynegocjowania u strony niemieckiej jej zgody na rezygnację z podnoszonych od 1949 r. żądań rewindykacyjnych i odszkodowawczych z tytułu legalnych, choć przymusowych transferów ludności niemieckiej z Polski do Niemiec oraz z tytułu legalnej konfiskaty jej mienia nieruchomego, pozostawionego w Polsce. Niedostatecznie jasno mówi się, że po 1949 r. odbywały się wysiedlenia ludności niemieckiej do Niemiec na prośbę samych Niemców oraz rządu niemieckiego. Np. na prośbę kanclerza federalnego RFN przedstawioną w 1975 r. rządowi PRL podczas Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (Helsinki). Niemal wcale nie informuje się opinii międzynarodowej o tym, że legalne wysiedlenia ludności niemieckiej z Polski w latach 1945-1947 zostały poprzedzone bezprawnymi, tzn. nieposiadającymi żadnej sankcji prawno-międzynarodowej wysiedleniami i konfiskatami dokonanymi przez okupanta niemieckiego w latach 1939-1945 w Polsce.
Kierownicy polskiej polityki zagranicznej nie chcieli po 1989 r. podejmować dialogu z przedstawicielami narodu na temat niebezpiecznych dla Polski i pokoju europejskiego procesów społeczno-politycznych przebiegających na różnych obszarach życia zbiorowego RFN. Obserwowałem to z przykrością, otrzymując wymijające odpowiedzi na interpelacje poselskie kierowane do MSZ RP. Najgroźniejsze nurty tych procesów przejawiły się w:
1. Systematycznej i masowej propagandzie, kierowanej na Niemcy i kraje sąsiadujące z Niemcami, m.in. na Polskę, która to propaganda przy pomocy różnych środków przekazu (prasa, radio, telewizja, książki, płyty, wystawy, konferencje popularno-naukowe, kursy, prelekcje itd.) upowszechniała fałszywe przekonanie o bezprawności i niemoralności przymusowego wysiedlenia Niemców z polskich ziem odzyskanych (i czeskich Sudetów). W Niemczech propaganda ta utrwalała postawy społecznej gotowości do rekolonizacji polskich ziem odzyskanych i ˝pokojowego˝ wypierania przez Niemców ludności polskiej z własności gruntowej i przemysłowej. W Polsce propaganda ta służyła do likwidowania społecznego sprzeciwu wobec niemieckiej ekspansji, którą wzmacniała rządowa polityka prywatyzacyjna okresu 1997-2001.
Jak wiadomo, propaganda ta pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Karty NZ, a mianowicie tymi przepisami Karty NZ, które zabraniają zbrodniczym państwom ˝osi˝ (i ich następcom prawnym) powoływania się na ustanowione w tym dokumencie normy, dotyczące humanitarnego traktowania grup etnicznych, np. zakazujące ich przymusowego wysiedlania. Karta NZ wyłączyła spod ustanowionego w niej zakazu masowych przesiedleń te transfery ludnościowe, które zostały przewidziane na konferencjach szefów mocarstw zjednoczonych w Teheranie, Jałcie i Poczdamie i których celem było zbudowanie w Europie środkowo-wschodniej pokojowego ładu terytorialno-demograficznego. W ramach prawnych ustanowionych na tych konferencjach zostały dokonane transfery ludności nie tylko na pograniczu polsko-niemieckim, lecz także czesko-niemieckim, polsko-litewskim, polsko-białoruskim i polsko-ukraińskim.
Nie tylko Polska, lecz także RFN jest zobowiązana do przestrzegania postanowień Karty NZ oraz postanowień konferencji teherańskiej, jałtańskiej i poczdamskiej dotyczących transferów ludnościowych. Natomiast zadaniem polskiej dyplomacji jest przypominanie stronie niemieckiej o wiążących ją postanowieniach Karty NZ i uchwał poczdamskich z 2.08.1945 r.
2. Nigdy niezaniechanym i realizowanym w różnych formach masowego przekazu kwestionowaniu prawomocności polskich ustawowych aktów konfiskacyjnych, zrealizowanych przez polskie władze konstytucyjne wobec nieruchomości pozostawionych przez Niemców na polskich ziemiach odzyskanych. Nieruchomości ostatecznie nabytych przez Polaków przez zasiedzenie.
Załączam do niniejszej interpelacji kserokopie dwóch dokumentów, dostarczone mi przez dziennikarza pracującego w RFN, a mianowicie listów niemieckiej kancelarii prawniczej oraz Ambasady RFN w Warszawie, których treść ukazuje, że niemiecka placówka dyplomatyczna w Warszawie upowszechnia w 2002 r. w kontaktach z niemieckimi podmiotami fałszywą interpretację legalnych transferów ludności niemieckiej z Polski do Niemiec oraz fałszywą interpretację legalnego przejęcia nieruchomości na ziemiach odzyskanych przez właścicieli polskich. Główna część załącznika zawierająca niemieckojęzyczną korespondencję pomiędzy niemiecką kancelarią prawniczą i Ambasadą RFN w Warszawie z 11 i 25.07.2002 r. znajduje się na s. 3-5 załączonego do interpelacji tekstu.*)
Mając powyższe na uwadze, proszę uprzejmie pana ministra na podstawie art. 192 ust. 2 Regulaminu Sejmu RP o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. W jaki sposób MSZ RP odniesie się do faktu, że Ambasada RFN w Warszawie ignoruje w swoich kontaktach informacyjnych z obywatelami i instytucjami niemieckimi obowiązujące normy prawa międzynarodowego, a mianowicie przepisy Karty NZ oraz uchwał poczdamskich z 2.08.1945 r., a także ustaw polskich z 1944-1947, które unormowały zagadnienie przymusowych wysiedleń Niemców z Polski do Niemiec w latach 1945-1947 oraz zagadnienie konfiskaty mienia niemieckiego na polskich ziemiach odzyskanych. Efektem takiej postawy dyplomacji niemieckiej jest zafałszowanie prawnej i historycznej oceny tych zdarzeń.
2. Czy polskie MSZ podejmie w ramach proceduralnych ustalonych w art. 3 traktatu zawartego między RP a RFN o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy z 17.06.1991 r., w oparciu o przepisy Karty NZ, uchwał poczdamskich z 2.08.1945 r. oraz prawa polskiego z lat 1944-1947 normującego likwidację niemieckich tytułów własnościowych na ziemiach odzyskanych, zadanie polegające na wyjaśnieniu stronie niemieckiej pozycji prawnej strony polskiej w odniesieniu do przymusowego wysiedlenia ludności niemieckiej z Polski do Niemiec w latach 1945-1947 i konfiskaty jej mienia nieruchomego pozostawionego w Polsce? Czy pan minister zgodzi się z poglądem, że określone wyżej zadanie jest bardzo pilne ze względu na prowadzenie przez różne czynniki niemieckie zmasowanej akcji propagandowej, nastawionej na dezinformowanie opinii polskiej, na dezinformowanie też opinii niemieckiej oraz opinii międzynarodowej odnoszącej się do ww. wysiedleń i konfiskat, które zostały poprzedzone w latach 1939-1945 zbrodniczymi wysiedleniami i konfiskatami dokonanymi w Polsce przez okupanta niemieckiego, o których strona niemiecka nie chce mówić.
3. Czy polskie MSZ podejmie w ramach proceduralnych ustalonych w art. 4 i art. 102 Układu Europejskiego, w oparciu o przepisy Karty NZ, uchwał poczdamskich z 2.08.1945 r. oraz prawa polskiego z lat 1944-1947 normującego likwidację niemieckich tytułów własnościowych na ziemiach odzyskanych, zadanie wyjaśnienia stronie unijnej pozycji prawnej strony polskiej w odniesieniu do przymusowego wysiedlenia ludności niemieckiej z Polski do Niemiec w latach 1945-1947 i konfiskaty jej mienia nieruchomego pozostawionego w Polsce?
Czy pan minister zgodzi się z poglądem, że określone wyżej zadanie jest bardzo pilne ze względu na prowadzenie przez różne czynniki niemieckie w instytucjach unijnych, np. przez Związek Wypędzonych w Parlamencie Europejskim, akcji propagandowej nastawionej na fałszywe przedstawienie aspektów faktycznych i prawnych odnoszących się do wysiedlenia ludności niemieckiej z Polski do Niemiec i konfiskaty jej mienia nieruchomego pozostawionego w Polsce?
4. Czy polskie MSZ podejmie za pośrednictwem ataszatów prasowych, znajdujących się w ambasadach RP w pozostałych państwach, z którymi Polska utrzymuje stosunki dyplomatyczne w oparciu o wyżej określone przepisy, zadanie wyjaśnienia środowiskom opiniotwórczym tych krajów pozycji prawnej strony polskiej odnośnie do przedstawionych w niniejszej interpelacji zagadnień wysiedleń i konfiskat? Jest to zadanie bardzo pilne, gdyż strona niemiecka upowszechnia w skali globalnej nieprawdę o tych zagadnieniach.
5. Czy polskie MSZ jest w stanie zainicjować opublikowanie nakładem rządu RP systematycznego i pełnego wykładu na temat prawnych i społeczno-politycznych aspektów przymusowych wysiedleń Niemców z Polski do Niemiec w latach 1945-1947 oraz konfiskat niemieckiej własności na polskich ziemiach odzyskanych, jak również późniejszych masowych wyjazdów Niemców z Polski do Niemiec, które w latach 1939-1945 zostały poprzedzone zbrodniczymi wysiedleniami i konfiskatami na terenie Polski dokonanymi przez okupanta niemieckiego?
Poseł Janusz Dobrosz
Wrocław, dnia 21 września 2002 r.