Panie Premierze! Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z
Panie Premierze! Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (DzU Nr 162, poz. 1118) wprowadziła nowe zasady ustalania emerytur dla osób urodzonych po 31 grudnia 1948 roku, które podlegały ubezpieczeniu przed 1 stycznia 1999 r. Osoby te po przedłożeniu stosownych dokumentów m.in. zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (ZUS Rp-7) będą miały w ewidencji ZUS utworzony tzw. Kapitał początkowy. Wartość kapitału początkowego ma bezpośredni wpływ na wysokość przyznawanej w przyszłości emerytury.
Zatem zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu ZUS RP-7 jest niezbędne dla przyszłych emerytów i rencistów. Pozyskaniem zaświadczeń zainteresowani są niektórzy obecni emeryci i renciści, którzy chcą dokonać przeliczenia na nowo swej emerytury bądź renty.
Tymczasem Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, działając na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 roku o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (DzU Nr 38, poz. 173) w wydanym Rozporządzeniu z 25 lipca 1984 r. w sprawie zasad kwalifikacji i klasyfikowania dokumentacji oraz zasad i trybu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych (DzU z 1984 r. nr 41, poz. 216), dość niefrasobliwie zaliczył do kategorii niearchiwalnej ˝B12˝ listy płac i karty zbiorcze płac. Z tej klasyfikacji wynikało, że listy płacy jako dokumentacja niearchiwalna podlegała brakowaniu (fizycznemu zniszczeniu) po 12 latach (§ 7.1. ww. rozporządzenia). Wiele zakładów, po uprzednim uzyskaniu zgody od właściwego terytorialnie Archiwum Państwowego, skorzystało z tego przepisu wyzbywając się list płacy.
W tej sytuacji wielkie rzesze pracowników i byłych pracowników zakładów pracy (liczone w dziesiątkach, jeśli nie w setkach tysięcy osób) nie mają obecnie możliwości uzyskania dla celów emerytalnych i rentowych zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu. Większość zakładów pracy, które w myśl przywołanych wyżej przepisów przekazały listy płacy i karty zbiorcze płac na przemiał, odmawia pracownikom i byłym pracownikom wymaganych przez ZUS zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu na druku ZUS Rp-7.
Bywają przypadki, że zakłady pracy wydają zaświadczenia zawierające niepełne dane, wykazując na przykład jako rzeczywiste wynagrodzenie pracownika iloczyn średniego nominalnego czasu rocznego i osobistej stawki zaszeregowania godzinowego, która w praktyce dla pracowników akordowych była stawką za czas przestoju z winy pracodawcy. Zainteresowani podkreślają, że na ogół takich problemów nie mają pracownicy kadr kierowniczych i administracji i działów finansowo-księgowych zatrudnionych zwykle za wynagrodzeniem miesięcznym.
Zarówno odmowa wydania zaświadczenia RP-7, jak i wydanie zaświadczenia z niepełnymi danymi, pomijającymi efekty pracy akordowej oraz pracy w godzinach nadliczbowych, odbywa się ze szkodą i krzywdą dla zainteresowanych.
W niniejszej interpelacji uprzejmie proszę Pana Premiera o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy Rząd zna ten problem i jego skalę?
2. Jakie zostaną podjęte działania, by usunąć tę nieprawidłową, krzywdzącą wielu obywateli sytuację, a spowodowaną nietrafnymi decyzjami organów Państwa?
Niewątpliwie w Oddziałach ZUS zachowała się dokumentacja rozliczeń ze składek ubezpieczeniowych płaconych przez pracodawców. Na ich podstawie można by ustalić średnią płacę u każdego pracodawcy w danym okresie miesięcznym bądź rocznym i przyjąć ją w indywidualnych przypadkach emerytalnych i rentowych pracowników tego pracodawcy.
Czy w tej sytuacji - stawiam kolejne pytanie:
1. Czy Rząd zamierza wykorzystać wyżej wymienioną szansę, by złagodzić obywatelom następstwa nierozważnych decyzji organów Państwa w sprawach archiwowania dokumentacji płacowej pracowników?
Z wyrazami szacunku
Poseł Stanisław Żelichowski
Działdowo, dnia 10 lipca 2003 r.